Chmiel czy słód. Z czego robi się piwo?

Spośród jaskrawo zielonych szyszek chmielu powoli wyłania się smukła brązowa butelka. Rozlega się charakterystyczne “pst!” i złociste piwo już leje się do lśniącej szklanki, znacząc ją idealnie uformowaną pianą. Jak telewizyjne reklamy piwa mają się do rzeczywistości?

Majestatyczne szkło zostawmy na boku. Butelkę i szklankę wystarczy porządnie “umyć” w Photoshopie. Piana? Jej też dajmy spokój. Każdy, kto choć otarł się o produktową fotografię piwa, wie, ile czasu, energii (i sekretnych zabiegów) potrafią wymagać kapryśne bąbelki. No dobrze, ale chmiel sprzedawany jako podstawowy składnik piwa? Tej bzdury zignorować po prostu nie wypada.

“Bo ładnie wygląda”. Taką odpowiedź można usłyszeć od piwowarów, kiedy zada im się pytanie o to, dlaczego w reklamach najlepszego trunku na świecie przeważnie główną rolę odgrywa chmiel. Niech będzie. Ale skoro szyszki są tak kolorowe i przyciągające uwagę, to dlaczego, ekhm, nie widać ich nigdzie w browarach? Tu odpowiedź - zwłaszcza dla osób interesujących się piwem wyłącznie wtedy, gdy zabraknie go w lodówce - jest nieco bardziej zaskakująca. “Bo szyszek nikt nie używa”.

Prawda? Prawda. Wbrew temu, co wmawiają nam reklamy, chmiel robi w piwie za “ przyprawę”. Zgadza się, jako dodatku używali go już Sumeryjczycy, Babilończycy czy Germanie, ale fakty nie pozostawiają zbyt wiele miejsca na jakąkolwiek dyskusję. Piwo jako alkoholowy napój, najstarszy znany ludzkości, fermentowano ze zboża (ze zboża!) już w starożytności. Chmiel na masową skalę zaczęto wykorzystywać bowiem dopiero w średniowieczu, za sprawą klasztorów, które zawsze i na wszystkim potrafiły dobrze zarobić. A że w tamtym okresie mnisi ochoczo promowali ziołolecznictwo, ich uwadze nie umknął również tani w uprawie chmiel. Najpierw handlowali nim jako lekiem na wszystko, a następnie zaczęli ową “cudowną” roślinę dodawać do piwa (na którego warzenie wywalczyli sobie oczywiście monopol).

Wiemy już, że chmiel nie jest podstawowym składnikiem piwa. Po dziś dzień dodaje się go jednak do brzeczki, by uzyskać pożądane aromaty (wyczuwalne przede wszystkim w porządnym piwie kraftowym i głównie przez beergeeków). Dlaczego więc poszukiwanie szyszek w mniejszych lub większych halach produkcyjnych przypomina szukanie igły w stogu siana? Ano dlatego, że chmiel trafia najczęściej do browarów w formie pięknie pachnącego peletu, wyglądającego dokładnie tak samo (pomijając kolor) jak sprasowane trociny, którymi ogrzewają domy użytkownicy pieców eko. Dobrze zachowuje swoje walory, zajmuje mniej miejsca i sprzyja komfortowi pracy. Szyszki, choć fotogeniczne, niekoniecznie mogą pochwalić się podobnymi zaletami.

No dobrze, ale jeśli nie chmiel, to co? Słód, oczywiście! W reklamach raczej bohater drugoplanowy, od zarania ludzkości niezmiennie pozostaje gwiazdą warzenia. To on, wytwarzana z niego brzeczka oraz odpowiednio dobrane drożdże - a dopiero potem chmiel i inne dodatki - stanowią o klasie piwa, o jego smaku, pełni, pijalności.

Ponieważ żaden szanujący się beergeek z pewnością nie dotarł do tej części tekstu (bo po co, skoro beergeek wie o piwie wszystko, a do tego zawsze lepiej), podsumowanie kierujemy do tej części czytelników, którzy przygodę z piwem kraftowym dopiero rozpoczynają. Wybierając piwo podczas zakupów w sklepie PiwneMosty.pl, owszem, zwracajcie uwagę na wykorzystane chmiele, ale za nic na świecie nie zapominajcie o olbrzymiej roli, jaką podczas warzenia odgrywa przebojowy duet: słód (lub słody) i drożdże. Czytajcie opisy, szukajcie informacji na etykietach, wklepcie w Googla hasła: słód jęczmienny, słody pszeniczne, pilzneńskie, monachijskie, karmelowe, parzone, palone czy wędzone. Wyjdzie Wam to na dobre. Słowo.